Een nieuw artikel schrijven is een kwestie van goede gewoontes te kweken, dacht ik tot voor enkele maanden geleden, maar als je kijkt naar de datum van de laatste post, dan besef je dat het kweken van goede gewoontes helemaal niet zo evident is als het lijkt. Slechte gewoontes kweken, dat is pas makkelijk en o zo moeilijk af te leren... Er is beterschap op komst, zo raakte ik door omstandigheden terug helemaal gemotiveerd om terug met verse moed een stukje te schrijven. Recht uit de pen, zo lijkt het wel. En dat is ook zo, eerlijk waar.
Op de achtergrond speelt m'n favoriet nummer van het moment, This Is The Life, een wat melancholisch nummer over de eenzaamheid en de behoefte die te doorbreken. Vreemd, 'k had het enkele keren op Q gehoord en vond het een energiek en geestig nummer, en de week nadien zocht ik internet welk nummer dat precies was en bleek dat het nummer één stond in de top zoveel, wat me als een volslagen verrassing voorkwam. Rap er één euro in iTunes er tegenaan gesmeten, een blanco CD in de computer gesmeten et voila: 's morgens tussen 7u45 en 8u15 wordt de grijze E40 van Sint-Denijs-Westrem tot Wetteren opgefleurd tot een muzikaal alternatief voor iedereen die daarvoor zijn raampje openzet en dicht bij mijn auto komt rijden. Op de verkeersdispatching wisten ze natuurlijk eerst niet wat ze hoorden, maar ondertussen stemmen ze ook daar al de radio af op kilometerpaal 49,8. Genoeg gezeverd, laat ons overgaan tot de orde van de dag, en die orde van de dag begint met te vertellen dat het optimistische bericht van de vorige keer bij nader inzien toch niet zo ideaal was, 'k vrees zelfs dat er een vriendschap aan kapot gegaan is, maar om het met twee vreselijk flauwe clichés uit te drukken: da's 't leven, gedane zaken nemen geen keer, mentaal en emotioneel er een beetje tot een beetje veel ervan afzien, hier en daar wat gaan uithuilen en hopla, op naar de volgende! Over volgende gesproken, er is misschien al een volgende, alleen ga ik geen details geven, de aandachtige toeschouwer heeft gisteren wellicht iets opgemerkt ... Gisteren was er namelijk een kleine voorbereiding voor de elvendertigste vrijgezellendag van één van m'n goede vrienden, met het woord 'elvendertig' wil ik geenszins iets negatief bedoelen, integendeel, ik bedoel het als een zoveelste in een lange rij waarbij je al die vergaderingen en meetings allemaal kunt beschouwen als een soort repetitie zodat de ultieme, laatste vrijgezellendag subliem zal zijn, en dat zal zo goed als onvermijdelijk die van mezelf zijn! 'k Hoop dat dat niet al tè pretentieus klinkt, maar enkel het woord 'pretentieus' hier neerpennen betekent wellicht dat het pretentieus ís. I couldn't care less ... 'k Heb van een recente dergelijke dag een fotoreportage gemaakt, die kan je hier terugvinden. De obligate waarschuwing voor de jonge lezertjes onder ons is hier wel op z'n plaats, er zitten schokkende beelden in, elke verwantwoordelijkheid voor elke psychologische stoornis die mogelijkerwijze ontstaat als gevolg van het bekijken van deze compromitterende plaatjes wijs ik op voorhand expliciet van de hand. Bon, wat staat er nog op het programma in dit bericht? Wel, over den job ga ik kort zijn: veel te veel, 'k heb om een nieuwe collega gevraagd én ook gekregen, dus da's positief, alleen moet ik die nu zelf opleiden, en da's iets waar ik feitelijk geen tijd voor heb. 't Is dus een investering en hopelijk leidt die, in tegenstelling tot de vorige keer, ook sneller tot resultaten. In de andere job klopt het zonneke overuurtjes, dus da's ook positief, nietwaar? Onlangs ben ik met Hendrik gaan fietsen in Zuidoost-Engeland, in het graafschap Kent. Hihi, da's uiteindelijk een bijna surrealistisch en Kafkaiaans verhaal geworden van gemiste overzetten door overijverige Franse gendarmen die vonden dat ik wat teveel op m'n gaspedaal aan het duwen was, van onnoemellijk trage ferries, van onbestaande fietspaden langs England's green and pleasant land, van fietsverhuurders die je verzuimt op voorhand op te zoeken waardoor je jezelf in Dover terugvindt en je fiets pas 30 mijl verderop staat, van volgeboekte hotels, van treinen die op tijd rijden en waar je gratis je fiets kan meenemen, van vriendelijke hoteleigenaars die rondbellen tot ze een kamer vonden, van vettige Engelse ontbijten, van dikke, getatoueerde Engelsen met onbegrijpelijke accenten, van Nederlanders die in Rijsel wonen en werken en die je tweemaal op drie dagen tegenkomt, en van een drietal eendjes die het leven gelaten hebben op de E40, en van een terugkomst in een land zonder regering maar met drie aardbevingen rijker ... Memorabel is zowat het minste dat ik van dit weekend kan zeggen. Volgend weekend kan je me terugvinden op een camping in het Luxemburgse Bollendorf. OK, dat zal volstaan voor dit bericht, 'k hoop van harte dat het de moeite waard was dit te lezen, en wellicht tot binnenkort!
|
|||