Het weekend van 4 en 5 april 2009 was (is) er eentje om U tegen te zeggen, althans voor wat liefhebbers van vervoer op sporen betreft. Zo ook voor mezelf. Op het programma stond een bezoekje aan het Opentunnel-event dat door De Lijn in Antwerpen georganiseerd werd, gevolgd door een bezoek aan 'denieuwemetro' van Brussel. Natuurlijk heb ik beide per trein bezocht, zo bewees de Railpass ook nog eens z'n dienst. Een kort verslag schrijven is wel het minste wat ik kan doen om zaterdag 4 april in het collectief geheugen van het internet te griffen. Halverwege de namiddag nam ik een IC verbinding naar Antwerpen. Na een kalme reis kwam de trein aan in het vierde mooiste station van de wereld aan: Antwerpen-Centraal. Een dikke proficiat overigens aan Infrabel voor de restauratiewerken waarmee de pracht en de praal van dit negentiende eeuwse station in een tijdsspanne van een dik decennium hersteld werd. Vanop het vooraan gelegen Astridplein werd een aftandse pendeltram voorzien die geïnteresseerden naar het startpunt bracht van de wandeling door één van de ongebruikte tramkokers onder de Turnhoutsebaan. Want dat is het hele uitgangspunt van het Opentunnel-event: een tocht van twee kilometer door de perfect onderhouden maar al dertig jaar oude en ongebruikte premetrotunnel. Deze tunnel werd in jaren '80 gegraven door de metromol, een enorm boorschild dat aan een snelheid van 10 meter per dag hinderloos tunnels kon graven onder de stad. Dat moest de Sinjoren paaien nadat in de jaren '70 zowat het hele centrum van Antwerpen een openhartoperatie onderging voor de bouw van de premetro. De metromol deed z'n werk naar behoren maar de hele operatie bleek stukken duurder dan verwacht waardoor het geld ontbrak voor afwerking, met andere woorden de tunnels zijn de ruwbouw nooit ontgroeid - voorlopig toch. In België is voorlopig soms synoniem aan definitief maar in dit geval niet! En zo zou dus de tunnel waarover we nu spreken in gebruik genomen worden vanaf 2014-2015. Goed nieuws dus voor de mobiliteit van de Antwerpenaren. De ingang van de tunnel bevindt zich ter hoogte van de Stenenbrug, via een werfput. Deze kan je hier zien op Google Maps. De tocht door de tunnel was vrij fris, maar aangenaam, want de stations waren voorzien van sfeerverlichting en er werden beelden getoond van de verkeersproblemen in jaren 60 en 70, van de bouw van de tunnel, en van de plannen voor de nabije toekomst. Het einde van de tunnel is ter hoogte van het Astridplein, dichtgemetseld, met daarachter een moderne gang tussen het Centraal Station en het metrostation Opera. Benieuwd hoe dit in 2015 er uit zal zien. Na dit bezoek, een hapje, een drankje en een IC trein later, stond ik op het perron van de metro halte Brussel-Zuid te wachten op de nieuwe lijn 6 richting Koning Boudewijn. 4 april 2009 is voor de metro van Brussel wel een historische dag, de sluiting van de Kleine Ring is vandaag een feit, en de bestaande metrolijnen 1A en 1B en 2 werden getransformeerd in een nieuw netwerk van zes 'ultrasterke' (dixit M.I.V.B) lijnen. Nieuwe aansluitingen, hogere frequenties en meer van dat lekkers wordt door de M.I.V.B. maar al te graag uitgespeeld als troeven van 'denieuwemetro'. Tijd dus om dit alles eens uit te proberen. De nieuwe lijn 6 is mits een dosis fantasie eigenlijk ook een 6 als je de kaart bekijkt. De lijn start aan Koning Boudewijn, gaat zuidwaarts, passeert Simonis en maakt dan een lus in tegenwijzerzin en komt terug aan in Simonis. Verwarrend? Niet echt, maar bij de ontwerpers van het nieuwe net is de frank wel (of net niet) gevallen, zo is een bolleboos op het idee gekomen om Simonis twéé namen te geven: Simonis (Elisabeth) en Simonis (Leopold II). Da's pas verwarrend. Maar goed, aan alle ideeën kan je wennen. Na ongeveer een kwartiertje sta je van Brussel Zuid aan de Heizel, meer dan de beloofde 10 minuten, maar goed, deze nieuwe rechtstreekse aansluiting vanaf de TGV terminus is niet te versmaden. De terugreis bracht evenwel een gevoel van desoriëntatie in het station 'Weststation' (waar trouwens geen enkele trein stopt) met zich mee. Hier kan je overstappen op lijn 1 en lijn 5 richting Stokkel en Hermann-Debroux. Ook sommige instappers vroegen me of dit de lijn naar 'etangnoirs' en 'arlwa' was. Inderdaad, dit is de vroegere lijn 1B, nu lijn 1. Gereden met de nieuwe BOA's, een verrassing om hier voor de 1e maal in te stappen. Nu kan je vooraan en achteraan de metrostellen meekijken met de bestuurder. Uit wat ik gezien heb, denk ik dat metrobestuurders één van de meest beklemmende en beklijvende beroepen is, je ziet echt niks in de tunnels waar je je trein met 70 km/u doorheen laat scheuren. Je rijdt een donker gapend gat in waarbij je je lot en dat van je reizigers in handen legt van de verkeersleiding. Een huzarenstukje, als je 't mij vraagt, en toch, elke dag opnieuw, wordt een miljoen mensen vervoerd zonder ongelukken. Een medaille! Onmiddellijk! De reis huiswaarts verliep ook vrij rustig, een overijverige TBG niet te na gesproken. Wat me opviel, was dat voor een lokale trein naar het binnenland de aankondigingen zowel in 't Nederlands, in 't Frans als in 't Engels verliepen. 'This local train will call at every single station', met de nadruk op every en op single. Ik meende zowel een gevoel van spot als van triomf te ontwaren in de stem van de treinbegeleider. Pfeww, een lange bijdrage, alhoewel ik eerst dacht om het kort en bondig te houden. De treinnummers en exacte uren heb ik voor het gemak maar achterwege gelaten. Groetjes en tot ziens!
|
|||